Yönetmen, senarist ve oyuncu Yılmaz Güney’in Adana’nın Yumurtalık ilçesinde hâkim Safa Mutlu’yu öldürme suçundan yargılanıp mahkûmiyet aldığı dava dosyası, 50 yıl sonra raftan indi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne taşındı. Başvuruda, Güney’in meşru müdafaada bulunduğu, adil yargılanmadığı belirtilerek, dava dosyasındaki açığa çıkmamış bilgilere yer verildi.
Güney ailesi adına başvuruyu yapan Avukat Bişar Abdi Alınak, 1976 tarihli mahkeme dosyasının güvenlik gerekçesiyle gizli tutulduğunu, bu nedenle dosyanın tamamının 50 yıl sonra ellerine ulaştığını açıkladı. O dönem verilen mahkeme kararında da adil yargılama yapılmadığı iddiasına dayanak oluşturan kanıtlar konusunda “haksız tahrik” tespitinin yapıldığı ortaya çıktı. Güney’e ceza veren mahkemenin, gerekçeli kararında, “Yılmaz Pütün maruz kaldığı haksız tahrik sebebiyle Safa Mutlu’yu kasten ve tevehhüren öldürdüğü sonucuna varılmıştır” ifadelerini kullandığı anlaşıldı.
Başvuruda, öldürülen Safa Mutlu’nun sandalye ile vurduğu Güney’in elindeki silahın kendisine yönelik saldırı sırasında ateşlendiği belirtilerek, o dönem verilen adli tıp raporu, bilirkişi raporu, tanık ifadeleri ve kriminoloji raporunu sundu. Güney’in silahını bilinçli şekilde ateş ettiğinin hâlâ tespit edilemediği söyleyen Alınak, “Safa Mutlu’nun vurulma anını gördüğünü iddia eden tek bir tanık da yok. Geometrik ve balistik tespit yapılmadan olayın oluşu açıklanamamaktadır” dedi ve olayın tamamen aydınlatılması için Safa Mutlu’nun mezarının açılmasını talep etti.
1984 yılında hayatını kaybeden Türkiye’nin ilk Cannes Film Festivali Altın Palmiye Ödüllü yönetmeni Yılmaz Güney, Yumurtalık hâkimi Safa Mutlu’nun ölümüne sebep olmaktan yargılandığı davada 1976 yılında mâhkum oldu. Uzun süre cezaevinde yatan Güney, 1984 yılında Fransa’da hayatını kaybetti. Yıllar sonra Güney’in eşi Fatoş Güney, kızı Güney ve oğlu Yılmaz Güney, avukatları Bişar Abdi Alınak aracılığıyla, davanın meşru müdafaa kapsamında yeniden yargılama yapılmasını ve Mutlu’nun mezarının açılarak incelenmesini isteyerek 2024 yılında mahkemeye başvurdu. Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi, olayın üzerinden geçen zamanda tüm yargısal süreçlerin tamamlanmış olduğu ve meşru müdafaanın yasal şartlarının oluşmadığını belirterek talebi reddetti. Karara itiraz edildi, bu itiraz da üst mahkeme tarafından reddedildi.
Bunun üzerine avukat Alınak Anayasa Mahkemesi’ne (AYM) başvurdu. Ancak yüksek mahkeme, 25 Aralık 2025 tarihli kararında “adil yargılanma hakkının ihlal edildiği” iddiasını yetkisizlik, “maddi ve manevi varlığın korunmasının ihlal edildiği” iddiasının ise başvuru yollarının tüketilmesi gerekçesiyle kabul edilemez bulsuz Avukat Bişar Abdi Alınak, son olarak gerekçeli karardan tam 50 yıl sonra dosyayı AİHM’e taşıdı.
T24, 50 yıllık dava dosyasına ulaştı
T24, 50 yıllık “Yumurtalık davası”nın 1974-1976 yılları arasında Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülen dava dosyası ile AİHM’e sunulan başvuru dosyasına ulaştı.
Olay, 1974’te Adana’nın Yumurtalık ilçesindeki Belediye Plaj Moteli’nde gerçekleşti. Dava dosyasına göre Hâkim Safa Mutlu, eşi Nuran Mutlu ve yakınları, çadırında kaldıkları otelin gazinosuna gitti. Yılmaz Güney ise film çekimi için gittiği Yumurtalık’ta, eşi Fatoş Güney, misafiri olan dönemin Adana Belediye Başkanı Ege Bagatur, o dönem asistanı olan yönetmen Şerif Gören ve film ekibi ile aynı otelin gazinosunda oturuyordu.
1976 tarihli gerekçeli kararda yer alan Yılmaz Güney’in ifadesine göre, Güney misafirleriyle gazinoda oturduğu sırada masaya 22 kalibrelik bir tabanca getirildi ve Adana Belediye Başkanı Ege Bagatur’a isterse tabancayla ateş edebileceğini söyledi. Bunun üzerine gazino sahibi, mekânda bulunan hâkim Safa Mutlu’dan atış için izin istedi. Ancak Güney’in ifadesine göre, bu sırada arka masalardan “Aktör değil, p. biri” şeklinde küfürler duyuldu. Kimin küfür ettiğini bilmediğini söyleyen Güney, “Ayıptır sana yakışmaz” denildiğini ve masasındaki bir arkadaşının “Hâkimmiş” demesi üzerine “Hâkimse bize ne, terbiyesini bilsin” dediğini öne sürdü. İfadesine göre Güney, bu sırada arka masadan “Kim söyledi?” sorusu yükselince “Ben söyledim” diye cevap verdi ve ardından sarhoş olduğunu söylediği birkaç kişinin üzerine doğru geldiğini söyledi.
“4 kez saldırdılar, silah ateş edildiğinde 80 cm yükseklik vardı”
Tanımadığı kişilerin üzerinde geldiklerini görünce masadaki 22 kalibrelik tabancayı alıp yerinden kalktığını söyleyen Güney, arkadaşlarının tabancayı elinden almak isterken tabancanın patladığını ve bu sırada ayrıca birkaç el ateş edildiğini öne sürdü. Ardından gazinodan otel kısmına gidilen merdivenlere çıktığını anlatan Güney, hakim Safa Mutlu ve Yumurtalık Cumhuriyet Savcı Yardımcısı Tuncer Aslan’ın yakınlarının kendisine dört kez saldırdığını, Safa Mutlu’nun daha sonra kendisine sandalyeyle saldırdığını, bu sırada sol tarafından tek bir atışla yaralanıp düştüğünü öne sürdü. Güney, savunmasında, olay anında 20 santimetrelik boy farkı olduğunu ve 60 santimetrelik merdivenden ötürü 80 santimetre yükseklikte bulunduğunu söyledi.
Tanıklar: Safa Mutlu, Güney’in üzerine yürüdü, silah dördüncü saldırıda ateşlendi
İfadeleri alınan gazinodaki diğer tanıklar da Yılmaz Güney’in önce havaya birkaç el ateş ettiğini, merdivenin yanında durduğunu, Safa Mutlu’nun Yılmaz Güney’e dört kez saldırdığını, Güney’in “Üzerime gelme” diyerek tekme vurduğunu, Safa Mutlu’nun yere düştüğünü, kalkıca elindeki sandalyeyle tekrar Güney’in üzerine yürüdüğünü ve silahın dördüncü saldırıda ateşlendiğini iddia etti. Olay yerinde bulunan Güney’in amcasının oğlu Abdullah Bütün ise olaydan bir süre sonra Jandarma Komutanlığı’na teslim olarak cinayeti kendisinin işlediğini iddia etti.
Hâkim eşinin ifadeleri çelişkili bulundu
Hâkim Safa Mutlu’nun eşi Nuran Mutlu tanık ifadesinde, eşi Safa Mutlu ile Belediye Plaj Moteli’nde önce birlikte deniz kenarındaki çadırlarına, ardından da yemekten sonra gazinoya gittiklerini söyledi.. Nuran Mutlu ifadesinde, Güney’in de ifadesine benzer şekilde, çevredekilerin silah atışı yapmak için Safa Mutlu’dan izin istediğini söyledi. Mutlu’nun iddiasına göre, Safa Mutlu “Burada silah atılmaz, savcı izinlidir, hakim olarak olaya derhal el koyarım” dedi ancak çadıra dönerken gazinodan üç el silah sesi gelmesi üzerine yeniden gazinoya döndü. Nuran Mutlu ifadesinde, arkasından gittiğinde eşi Safa Mutlu’nun Yılmaz Güney’in elinden tabancasını almak istediğini, ikisi yalnız kavga ederken Yılmaz Güney’in ateş ettiğini ve kocası Safa Mutlu’nun yaralanıp yere düştüğünü iddia etti. Ancak mahkeme dosyasında, Nuran Mutlu’nun hazırlık ve son soruşturma ifadeleri arasında çelişkili ifadeler olduğu belirtildi.
Hâkimin eşinin mektubu: Keşke doğruyu söyleseydim ama o anarşistin mahkum edilmesinde bir zorunluluk hissettim
Yılmaz Güney’in avukatı ise mahkemeye, Nuran Mutlu tarafından yazılan 10 Ocak 1976 tarihli bir mektubu ve mektupla zarfın üzerindeki yazıların Nuran Mutlu’nun el yazısını olduğunu tespit eden 12 Mart 1976 tarihli üç kişilik bilirkişi heyeti raporunu mahkemeye sundu.
Nuran Mutlu’nun, Osman Ö.’ye yazdığı ve mahkeme dosyasına giren mektubun bazı yerlerinde olayı görmediğini açıkça ileri sürdüğü görüldü. Mektuptaki cümlelerde şu ifadeler yer aldı:
“O zamanlar keşke hadiseyi görmediğimi söyleseydim, şimdi çok iyi olacaktı. Ama o anda çocuğumun menfaati için şuursuzca söyledim. İşin içinde biliyorsun ayrıca o anarşist köpeğin mahkum edilmesinde bir zorunluluk kabul ettiğim için o şekilde konuştum. O zamanlar doğruyu söyleyip işin başında bu davanın dışında kalsaydım çok iyi olurdu .Ama dedim ya çocuğumun geleceğinin ve menfaatlerini düşünmem beni bu davaya kattı.”
Mahkeme dosyasına giren ve bilirkişi rapororuyla hâkim Safa Mutlu’nun eşi Nuran Mutlu’ya ait olduğu öne sürülen 1976 tarihli mektubu
Mahkeme: Olayı görmediği hâlde görmüş gibi ifade vermesi, bir annenin sızlanması
Mahkeme tespitinde ise, “Nuran Mutlu’nun olayı görmediği halde görmüş gibi ifade vererek davaya katıldığı anlamına gelebileceği gibi, eşini kaybeden ve gocuğunun geleceğini düşünen ancak davanın uzaması üzerine yeni bir hayat kurma teşebbüsü geciken bir annenin sızlanması mahiyetinde de görülebilir” denildi ancak bir pişmanlık ifadesi olarak kabul edilse bile delil mahiyetinde olmadığı ileri sürüldü.
Bilirkişi raporu: Safa Mutlu sağ gözünden giren kurşunla beyin kanamasından öldü, Güney ön kolundan yaralandı
Bilirkişi raporunda, otopsi raporuna göre hâkim Safa Mutlu’nun sağ gözünden giren ve başın sağ frontal bölgesinden çıkan kurşunun tahribatı nedeniyle beyin kanaması sonucu öldüğü, olay sırasında Safa Mutlu ile aralarında geçen mücadele sırasında sanık Yılmaz Güney’in sol ön kolundan yaralandığı, yönetmen asistanı Şerif Gören’in ise sağ el parmağından yaralandığı tespit edildi.
Yönetmen Şerif Gören, önce ilk ifadesinde, kurşunun denizde olduğu sırada kendisini yaraladığını iddia etti. Ancak daha sonraki ifadesinde “hadise olmasın diye Güney’in elinden tabancayı alırken parmağından yaralandığını” söyleyerek Yılmaz Güney’den şikâyetçi olmadığını söyledi. Gören, ilk ifadesini parmağından yaralandığı için korkudan verdiğini öne sürdü.
Mahkeme kararı: Maruz kaldığı haksız tahrikten öldürdü
Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 1976 tarihli gerekçeli kararına göre, sanıklardan Yılmaz Güney “vazifesini yaptığı sırada ve vazifesini yapmasından dolayı Yumurtalık Hâkim Yardımcısı Safa Mutlu’yu öldürmek” ve “ruhsatsız silah taşımak” suçlarından ceza aldı. Sanıklardan Abdullah Bütün “soruşturmayı yanlış yola sevk etmek” suçundan ceza alırken, hem mağdur hem de sanık olarak dava dosyasında bulunan yönetmen Şerif Gören ise “yalan tanıklıkta bulunmak” suçundan beraat etti.
1976 tarihli gerekçeli kararın hükümün kısmında, “Sanık Yılmaz Bütün’ün silah atmasından sonra gazinoya dönen hakim Safa Mutlu’nun sanık Yılmaz Pütün’ün üzerine hücum ettiği göğsüne yumruk vurduğu ve küfür ettiği anlaşılmaktadır. Yılmaz Pütün’ün ittirmesi, tekmeyle vurmasından sonra da sandalyeyle vurduğu bir anlaşılmaktadır. Sanık Yılmaz Pütün’ün elinden tabancayı almak gayesine matuf olsa bile ölen Safa Mutlu’nun tevali eden bütün hareketleri TCK.nun 51/1. maddesine uygun şekilde bir haksız tahrik sebebi olarak kabul edilmiş, sanık Yılmaz Pütün maruz kaldığı haksız tahrik sebebiyle Safa Mutlu’yu kasten ve tevehhüren öldürdüğü sonucuna varılmıştır” tespitine yer verdi.
AİHM’e başvuru: Hâkim katili gibi gösterilip itibar suikastına uğradı
Avukat Bişar Abdi Alınak tarafından AİHM’e yapılan başvuruda ise elde ettikleri bilgilerin bugüne kadar kamuoyundan gizlediği ve Yılmaz Güney’in “hâkim katili” gösterilerek itibar suikastına uğratıldığını belirtilti. Güney’in katil olmadığını belirten Alınak, elde ettikleri bilgiler için, “Dönemin yargıçlarının taraflı yargılama ile dünya hukuk tarihine geçecek, hukuk garabeti niteliğinde bir karar tesis ettiklerini kanıtlar niteliktedir” dedi.
Yargılamaya siyasi müdahalelerde bulunulduğunu, bu nedenle şaibeli bir yargı süreci yürütüldüğünü öne süren Alınak, Safa Mutlu’ya fethi kabir yapıldığı takdirde olayın tüm yönleri ile ortaya çıkacağını söyledi. Dönemin bilirkişi raporu ile yine o dönem Polis Enstitüsü Kriminalistik Öğretmeni Ertuğrul Korhan’ın mahkemenin talebi üzerine hazırladığı raporu da dosyaya ekleyen avukat Alınak, dilekçesinde şunları kaydetti:
“Otopsi raporunda, kurşunun aşağıdan yukarı olarak girdiği tespit edildi”
“Yılmaz Güney, olay öncesinden olay anına dek geçen süreçte, görevi başında olmayan ve yoğun alkol etkisi altında bulunan hâkim Safa Mutlu ve Yumurtalık Cumhuriyet Savcı Yardımcısı Tuncer Aslan’ın yakınları tarafından 4 kez fiziksel saldırıya maruz kalmıştır. Elim hadise ise yine Mutlu’nun Güney’e 4’üncü kez sandalyeyle saldırması esnasında vuku bulmuştur. Bu husus dönemin mahkemesi tarafından da açıkça kabul edilmiştir. Olayın can alıcı kısmı da burada ortaya çıkmıştır. Yılmaz Güney, gerekçeli kararda ve uzman raporlarında da belirtildiği üzere, sandalyeyle saldırıya uğradığı esnada, 20 cm’lik boy farkı ve 60 cm’lik basamağın üzerinde olmasından ötürü, maktulden en az 80 cm yukarıdadır. Buna rağmen, otopsi raporunda, kurşunun aşağıdan yukarı meyilli olarak girdiği tespit edilmiştir.”
Dönemin Polis Enstitüsü Kriminalistik Öğretmeni Ertuğrul Korhan’ın çizimi
Polis Enstitüsü Kriminalistik raporu: Atış aşağıdan yukarıya doğru ve soldan sağa doğru
“Çizim, o dönem, Polis Enstitüsü Kriminalistik Öğretmeni Ertuğrul Korhan’ın mahkemenin talebi üzerine hazırladığı rapora aittir. Korhan, raporunda açıkça: ‘İlk müdahalede ve otopsi raporunda yapılan tespitlere göre giriş ve çıkış delikleri istikameti atışın aşağıdan yukarıya doğru meyilli olarak ve soldan sağa doğru olduğunu göstermektedir. Balistik ve geometrik incelemede atışın yukarıdan aşağıya doğru olamayacağı (Maktul ile Sanık Yılmaz Güney arasında seviye farkından) tespit edilmiştir. (Dosyadaki ifade ve raporlara göre)’ demiştir.
Yüksekteki bir şahıs tarafından, kasten ve hedef gözetilerek ateş edilen birinin, aşağıdan yukarı meyilli olarak vurulabilmesi fizik kurallarına aykırıdır. Bu çelişkiye raporda da değinilmiştir:
‘Maktul Safa Mutlu’ya yapılan atışın aşağıdan yukarıya veya en fazla yere paralel bir seviyeden yapıldığı balistik ve geometrik tespitlerden anlaşılmaktadır. (Bu atış Safa Mutlu ile aynı seviyede bulunan bir üçüncü şahıs tarafından olabilir). Kafatasının giriş deliğinin geometrik şekli (eğer otopside bozulmadı ise) tespit edilerek atış meylinin ve istikametinin tespiti mümkün olabilir.’
‘Sanığın; olaya takaddüm eden zamandaki durumu, bu durumun tanık ifadelerine göre tespiti, olayda bir balistik tespit yapılamaması hâlinde; müspetlik veya menfilik sonuç durumu aynı orandadır.’
Kriminoloji raporu
“Adli Tıp Safa Mutlu’nun kafatasının incelenmesini söyledi, kabrin nerede olduğu sorusuna yanıt verilmedi”
“Görüldüğü üzere, geometrik ve balistik tespit yapılmadan olayın oluşu açıklanamamaktadır. Raporda aktarılan bu sonuçta yer alanlara paralel gerekçelerle, Adli Tıp Müessesesi tarafından da maktulün kafatasının incelenmesi gerektiği söylenmiş, mahkemece bu tespitin yapılabilmesi için maktulün nerede gömülü olduğu sorulmuştur. Ancak mahkemenin sorusu üzerine Nuran Mutlu vekillerince heyetin reddi istenmiş, talep kabul görmemiş ancak davanın seyrini değiştirecek en hayati inceleme, dönemin mahkemesince hiçbir gerekçe sunulmadan yerine getirilmemiş ve fethi kabir yapılmamıştır.”
“Safa Mutlu’nun vurulma anını gördüğünü iddia eden tek bir tanık yok”
“Olayın aslında Yılmaz Güney’in kendisini meşruen müdafaa etmeye çalışırken isteği dışında cereyan ettiğini ortaya koyan ve yargılamanın yenilenmesini zorunlu kılan bir diğer husus, Şerif Gören ve Nuran Mutlu’nun tanıklıklarıdır. Her şeyden evvel, heyetinizce incelenmesi sonucunda görüleceği üzere, dosyada, Safa Mutlu’nun vurulma anını gördüğünü iddia eden tek bir tanık dahi bulunmamaktadır.
“Eşi, mektubunda ‘anarşist köpeğin mahkûm edilmesi için yalancı tanıklık yaptığını’ yazmış”
Başlangıç aşamasında, Güney’in maktule hedef gözeterek ateş ettiğini gördüğünü iddia eden tek kişi, Safa Mutlu’nun eşi Nuran Mutlu’dur. Öte yandan, Güney’in bu davaya bakan avukatları tarafından başka bir trajik gerçek ortaya çıkarılmıştır. Nuran Mutlu, bir üçüncü kişiye yazdığı mektupla yalancı tanıklık ettiğini ikrar etmiş, ‘olayı aslında görmediği’, ‘anarşist köpeğin mahkûm edilmesi için yalancı tanıklık yaptığı’, ‘o zamanlar doğruyu söyleyip’ davanın dışında kalmış olması gerektiğini düşündüğünü yazmıştır:
Yönetmen Şerif Gören’in yalancı tanıklığı: “Olayın kapanmamasının filmin çekimine engel olabileceğini düşünmüş”
“Bugün yoğun çabalarımız sonucunda en önemli tanıklardan olan Şerif Gören’e ulaşılabilmiş ve Gören’in aktarımları, vahim karar ile Türkiye’yi dünyaya tanıtan bir sanatçının geleceğinin ve itibarının nasıl elinden alındığını ayan beyan ortaya koymaktadır. Gören, aslında, Yılmaz Güney’in maktulün yakınları tarafından ilk saldırıya uğrarken kendisini korumak için havaya ateş ettiği anda, Güney’i fiziken zorlayarak oradan uzaklaştırmaya çalışmış, bu sırada Güney’in elindeki silah patlamış ve Gören’i parmağından yaralamıştır. Fakat kendisinin ve diğer bazı tanıkların da ikrar ettiği üzere, ilk ifadesinde, ‘olayın kapanmamasının filmin çekimine engel olabileceğini’ düşünmüş, bu sebeple de ‘olay esnasında denizde olduğunu, parmağındaki kurşun yarasının da kendisi 100 metre uzaklıktaki denizde yüzerken, Güney’in çekim atışı için sıktığı kurşunun parmağına isabet etmesi sonucunda oluştuğunu’ söylemiştir.
Gören’in kovuşturmanın devamında gerçeğini aktardığı ifadeleri, Fatoş Güney ve birçok tanığın ifadesiyle doğrudan uyumlu hâlde bulunmasına rağmen, olay esnasında denizde yüzdüğü kabul edilmiştir: ‘Kendisi ayağa kalkmıştı, oradakilerden birkaç kişi, elinden tabancayı almak için uğraşmaya başladılar. Bunların arasında Şerif Gören’i kesinlikle tanıdım, bu sırada uğraşılırken eşimin elinde birkaç el patladı, o sırada Şerif Gören’in parmağından yaralandığını fark ettim.’
“Güney’in silahı, sandalyeden aldığı darbeyle istemsizce patladı silahı, kast unsuru yok”
Güney’in sandalye ile aldığı darbe sonucunda istemsizce patlayan silahı, kast unsurunun tamamen ortadan kalktığını ve Güney’in uğradığı saldırının yarattığı endişe içinde cezalandırılamayacağını ortaya koymaktadır. Olay yerinde Mutlu ve arkadaşlarının ne kadar kalabalık olduğu, Mutlu’nun saldırılarının şiddetini artırdığı, Güney’in savunma olanaklarının uğradığı şiddet karşısında kısıtlı kaldığı açıktır.
“Silahını bilinçli olarak ateşlediğini gören tek bir tanık dahi yok”
Kaldı ki, hepsinden önemlisi, Güney’in silahını bilinçli olarak ateşlediğini gören tek bir tanık dahi bulunmamaktadır, fakat ateşleme bilinçli ise dahi uğradığı saldırının şiddeti gözetilince orantılı kalacaktır. Yargılamanın trajedisi, siyasi müdahalelerden ötürü, meşru savunmada sınırın aşılması olasılığının değerlendirilmeye dahi alınmamış olmasıdır. Şu hâlde, kavgadan kaçınmak için her türlü çabayı gösteren ve bilfiil saldırıya uğrayan Güney, hukuk tarihinde görülmemiş bir şekilde, kasten öldürme ile cezalandırılmıştır. Fethi kabir yapılması ve yalancı tanıklıkların bertaraf edilmesi sonucunda, meşru savunmanın hesaba alınması dahi, insafsız cezayı olağanüstü düzeyde hafifletecektir. Ne yazık ki, meşrusavunmada sınırın aşılıp aşılmadığı tartışmaya dahi alınmamıştır.”
“Büyük bir devrimcinin ve sanat insanının hakkını savunmak için AİHM’e başvurmak zorunda kaldık”
Güney davasıyla ilgili T24’e konuşan avukat Alınak, şu açıklamayı yaptı:
“Dün Yılmaz Güney’i yargılamış gibi görünerek mahkumiyet kararı veren; hak arayışını siyasal ve tarihsel hesaplaşmanın figüranı yapan yargı, bugün de maddi ve bilimsel delillerle ortaya çıkacak gerçekler ile yüzleşmek yerine yıllar önceki zihniyetin temsilcisi olmayı tercih etmiştir. Oysa yargısal otoritenin arkasına sığınmak yerine bu gerçeğin ortaya çıkarılması cesaretinin gösterilmesi, Yılmaz Güney’in ve sevenlerinin olduğu kadar, elim kazada yaşamını yitiren Hâkim Sefa Mutlu’nun yakınlarının da hakkıdır. Yılmaz Güney üzerinden bazı kesimlerin bir zafer olarak gördüğü, maddi gerçekle bağdaşmayan söz konusu kararının bugün dahi korunması, bir ceza normunun adalet adına uygulanmasından ziyade, bir halkın yetiştirdiği sanatçının mahkumiyetini zafer sayanların beklentilerini karşılamaya hizmet ettirilmesidir.
Bugün bir yanda toplumsal barışın kurulmasını ve Kürt meselesinde tarihsel bir yüzleşmeyi amaçlayan irade konuşulurken, diğer yanda Kürt düşmanlığını körükleyen zihniyetin, farklı alanlarda varlığını sürdürmesi de çözülmesi gereken derin bir çelişkidir. Yılmaz Güney üzerinden etnik kimliklere yönelik önyargının adalet umulan yargı mensuplarınca süre getirilmesi geçmişteki vahim zihniyetin yalnızca geçmişte kalmadığını göstermektedir. Türkiye’de adalet arayışının son durağının Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi olması, ülkenin yargısı adına ağır bir tablodur.
Yılmaz Güney gibi büyük bir devrimcinin ve sanat insanının hakkını savunmak için süreci Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine taşıma zorunluluğunda bırakan yargısal yaklaşımı, bu yaklaşımın sorumlularını ve iç hukuktaki adalet arayışımızı sonuçsuz bırakan bu kararı teraziden kaçanları kamuoyunun ve vicdanının takdirine bırakıyoruz.”





