Bir gün bir marangozun atölyesine giren yılan, yerde duran testerenin üzerinden geçerken keskin dişlere takılır. Karnı hafifçe çizilir, canı yanar.
Öfkeyle geri döner ve testereyi ısırır.
Ancak testere hareketsizdir.
Yılanın ağzı kanamaya başlar.
Canı yandıkça öfkelenir, öfkelendikçe saldırır.
Sonunda bütün gücüyle testereye sarılır ve onu sıkmaya başlar.
Her sıkışında kendisini biraz daha yaralar.
Sabah marangoz atölyeye geldiğinde yılanı testerenin etrafında ölü bulur.
Yılanı öldüren testere miydi, yoksa kendi öfkesi mi?
İnsan olarak bu yılandan ne kadar farklıyız?
Bazen düşmanımızla mücadele ettiğimizi sanırken aslında kendimize zarar veriyoruz.
Öfkemizle kendimizi, hırsımızla hayatımızı tüketiyoruz.
Hele bir de dünya malına olan düşkünlüğümüz yok mu?
Mal, mülk, para, makam…
Daha fazlasına sahip olmak için öyle bir yarışın içindeyiz ki yaşamayı unutuyoruz.
Ailemize, çocuklarımıza, sevdiklerimize ayıracağımız zamanı bile kazanç uğruna harcıyoruz.
Fakirin zengin olmak istemesi normaldir.
Asıl düşündürücü olan, zenginin bir türlü doymamasıdır.
Evi var, bir ev daha ister.
Arabası var, daha lüksünü ister.
Parası var, daha fazlasını ister.
Makamı var, daha yükseğine göz diker.
Peki, insan ne zaman doyacak?
Ne zaman elindekine şükredecek?
Dünyanın bütün servetini önüne koysalar, gözü yine daha fazlasında…
Çünkü mesele artık ihtiyaç değil, hırs meselesidir.
Başkalarından daha zengin olmak, için birbirimizle yarışıyoruz.
Biriktirdikçe daha güvende olacağımızı sanıyoruz.
Oysa kazandığımız paranın, sahip olduğumuz malın kölesi hâline geliyoruz.
Sonra dönüp bakıyoruz ki ömür geçmiş.
Kazanmak için uğraşırken hayatı kaçırmışız.
Elbette çalışacağız, kazanacağız, mal mülk sahibi olacağız.
Bunların hiçbiri yanlış değil.
Yanlış olan, sahip olduklarımızın bizi esir almasıdır.
Unutmayalım; mesele malın çokluğu değil, insanın ona ne kadar bağlandığıdır.
Yılan, testereye öfkeyle sarılırken kendi sonunu hazırladı.
Biz de dünya malına hırsla sarılırken kendi ömrümüzü tüketmeyelim.
Çünkü insanın gözü doymazsa, dünyanın bütün zenginliği bile yetmez.
Selam ve dua ile…
