Sanallaştırma teknolojisi ile tek bir fiziksel bilgisayar üzerinde birden fazla sanal bilgisayar üretilebilmektedir. Sanal makine şeklinde adlandırılan bu sistemler, kendi işletim sistemlerini ve uygulamalarını çalıştırabilen yazılım tabanlı bilgisayar ortamları oluşturur.
Sanallaştırma sürecinin merkezinde fiziksel donanım kaynaklarını yöneten ve sanal makineler arasında paylaştıran hipervizör olarak adlandırılan yazılımlar yer alır. Doğrudan donanım üzerine kurulan Tip 1 (bare-metal) hipervizörlerin kurumsal sunucularda yüksek performans sunduğu, mevcut bir işletim sistemi üzerinde çalışan Tip 2 hipervizörlerin ise masaüstü kullanıcıları için pratik çözümler oluşturduğu kaydedilmektedir. Donanım destekli sanallaştırma ile konuk işletim sistemleri ana işlemci üzerinde doğrudan komut verebilmekte ve performans kayıpları en aza indirilmektedir.
Sanal makinelerin eski yazılımları çalıştırma, izolasyon sağlama ve bulut bilişim hizmetlerinde kiralanabilir işlem gücü sağlama gibi alanlarda yaygın olarak kullanılmaktadır. Sanal makinelerin kendi işletim sistemi çekirdeğine (kernel) sahip olması sebebiyle tam bir izolasyon sağladığı, bununla birlikte ana bilgisayarın çekirdeğini paylaşan Docker gibi konteyner teknolojilerine göre daha fazla donanım kaynağı tükettiği belirtilmektedir.
Muhabir: Sibel BAY
